Ostatnia wizyta na blogu redakcyjnego kolegi przypomniała mi o zabawnym odkryciu, które kilka tygodni temu poczyniłem oglądając telewizję. Skacząc po kanałach w niedzielny wieczór trafiłem na TVP1 na finał kolejnego odcinka serialu "Ja wam pokażę!". Serial jak serial - programowo staram się unikać większości tego typu produkcji, bo to moim zdaniem zwyczajna strata czasu. Na zakończenie "Ja wam pokażę!" wydarzyło sie jednak coś, co przykuło mnie do telewizora. Nie mam na myśli jakiegoś nieoczekiwanego zwrotu akcji. Chodzi o piosenkę, która pojawia się, gdy na ekranie przesuwa się lista płac. To że jest śpiewana po polsku, na chwilę skutecznie mnie zmyliło. Lekka dezorientacja przerodziła się po chwili w zdumienie graniczące z pewnością - to co towarzyszy zakończeniu każdego odcinka "Ja wam pokażę!" to polska wersja "In A Manner Of Speaking" amerykańskiej grupy Tuxedomoon. Przez moment podejrzewałem nawet plagiat (i już w myślach układałem kolejne akapity tekstu, który na ten temat popełnię), ale nie - mój demaskatorski zapał szybko zgasł, ponieważ autorzy serialu w napisach końcowych wyraźnie informują, kto jest autorem oryginalnej wersji piosenki. Z tych samych napisów dowiedzieć się można, że polskie słowa śpiewa Edyta Jungowska, grająca w "Ja wam pokażę!" główną rolę.

W sumie może i nie powinienem się dziwić. Numer Tuxedomoon z 1985 roku - jak to na klasyka przystało - doczekał się kilku przeróbek. Na albumie "Counterfeit" w 1989 roku nagrał go na przykład Martin Gore. Na youtube najpopularniejsza jest wersja Nouvelle Vague. Ja osobiście dużo bardziej wolę jak "In A Manner Of Speaking" śpiewa Amanda Palmer, ale mogę być nieobiektywny bo od momentu gdy na festiwalu w Roskilde zobaczyłem co ta dziewczyna (do spółki z Brianem Viglione) zrobiła z inną, chyba nawet bardziej znaną piosenką, jestem bezgranicznie zakochany we wszystkim, co wychodzi spod jej rąk.

"In A Manner Of Speaking" to jeden z moich absolutnie ukochanych utworów połowy lat 80. (Jak się zresztą okazuje, nie tylko moich). Nie pamiętam gdzie i kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy. Za to doskonale pamiętam jakie zrobiła na mnie wrażenie. Nie musiałem się nawet wsłuchiwać w tekst - od razu wiedziałem że to jeden z tych utworów, przy których tak cudownie siedzi się samotnie w ciemnym pokoju i rozmyśla o beznadziei egzystencji. Czym byłyby nastoletnie doły bez takiej muzyki!

Słucham więc teraz tej - nie takiej znowu najgorszej zresztą, choć inspirowanej bardziej wersji Nouvelle Vague niż oryginałem - interpretacji Jungowskiej i zastanawiam się co w całej tej historii smuci mnie bardziej: to ze wzbudzająca - chyba nie tylko u mnie - tak szczególne skojarzenia piosenka skończyła jako temat w polskim serialu, czy też że dzisiejsze nastolatki raczej nie mają szans dołować się przy tak wyjątkowych numerach.